• Camargue

Camargue Francja

 

Camarque - rozlewisko w delcie Rodanu, będące rezerwatem przyrody. Przede wszystkim są siedliskiem ptaków wodnych, wśród których szczególną uwagę zwracają stada różowych flamingów.
Na okolicznych polach hoduje się białe konie oraz czarne byki, przeznaczone do walk na arenach Nimes i Arles.

Camargue

 

Camarque jest jednym z największych mokradeł, z rozległymi błotami i lagunami, gdzie znajdują doskonałe warunki do życia nie tylko ptaki, ale także różnych inne gatunki zwierząt i roślin. Dostęp do tego obszaru jest więc ograniczony. Dla osób jeżdżących konno można polecić przejażdżkę prowadzoną przez przewodnika jednego z wielu gospodarstw, oferujących takie usługi. Wytyczone są również szlaki, które można pokonać pieszo, lub lepiej – rowerem, wypożyczonym w jednej z dwóch wypożyczalni w Sainte-Maries-de-la-Mer (mapkę szlaków można otrzymać w biurze informacji turystycznej).

 

CamargueW Pont-du-Gau, oddalonym o 5 km od Saint-Marie-de-la-Mer znajduje się Park Ornitologiczny, gdzie w stanie wolnym żyją różne gatunki ptaków wodnych i zwierząt. Wiedzie tam kilkukilometrowa trasa ścieżkami i groblami wokół naturalnych zbiorników wodnych. Ptaki można obserwować i fotografować z bliska przez otwory specjalnie zbudowanych na nabrzeżach drewnianych altan.

Camargue przewodnik

 

Camargue Francja

 

camargue francja

Polecamy zamówienie fotoksiazki ze zdjęć zrobionych podczas wakacji.

 

Ciekawostki:


Sól z Camarque

 

Każdy Prowansalczyk zaświadczy, że najdoskonalsza sól pochodzi z płaskich, bagnistych terenów w delcie Rodanu z Camarque, zwanego solną piwnicą Francji.

 

„Normalnie w ciągu roku produkuje około 400 000 ton soli. Podczas zbiorów w Aigues-Mortes, hałda soli staje się widocznym z daleka znakiem rozpoznawczym, miniaturowym pasmem górskim, które może mierzyć 70m szerokości, 25m wysokości i 750m długości. Jak można się łatwo domyślić, ta góra soli uzyskiwana jest bardzo starą metodą, przy wykorzystaniu procesu, który niewiele się zmienił przez ponad 1000 lat. Ogólnie rzecz biorąc, jest to system kontrolowanego odparowywania; naturalna linia produkcyjna z wodą morską na jednym końcu i kryształkami soli na drugim. Podczas gorących miesięcy lata wodę morską wpuszcza się do sieci płytkich zbiorników osadowych, w których ta paruje pod działaniem słońc i wiatru. A w miarę parowania zwiększa się w niej stężenie soli. Pod wpływem siły ciążenia woda przemieszcza się z jednego zbiornika do drugiego, przechodząc przez cały ich ciąg, coraz bardziej zasolona, aż w końcu dociera do ostatniego, gdzie sól się krystalizuje.


Można by pomyśleć, że na tym koniec. Ostatecznie, choćby nie wiem co, sól to sól. W Camarque jednak istnieje hierarchia oparta na wielkości kryształków i smaku. Zaczynając od dołu mamy sel fin, drobnoziarnistą sól, której na co dzień używa się w kuchni. Sel gros, grubsza i „chrupiąca”, idealnie nadaje się do przepisów wymagających solnej posypki. Wreszcie dochodzimy do prawdziwego klejnotu, najlepszej ze wszystkich fleur de sel.

 

Taką nazwę noszą maleńkie, nieregularne płatki, które unoszą się na powierzchni wody, śnieżnobiałe niczym szron. Płatki te zbiera się ręcznie w drewnianą szuflę. Zbieracz pracuje boso, by nie zniszczyć bagnistego dna zbiornika, i jest szczęśliwy, jeśli przez cały dzień harówki, znosząc upał i oślepiający blask, zbierze więcej niż 50 kg soli..


Dobry zbieracz solnych płatków sygnuje swoją pracę, dlatego na każdym zamkniętym korkiem słoiczku fleur de sel Camarque widnieje nazwisko człowieka, który zebrał tę akurat porcję soli. Oczywiście, ten mały słoiczek będzie kosztował więcej niż cała paczka anonimowej, produkowanej przemysłowo soli, ale też fleur de sel sprawi o wiele więcej przyjemności podczas jedzenia. Najlepsza jest z surowymi warzywami, które doskonale uwydatniają jej smak i niezwykła strukturę”


(źródło: Peter Mayle „Prowansja od A do Z”)

Dodaj komentarz
Współpraca